Prolog

Kiedy otworzyła oczy, wiedziała, że coś jest nie tak. Przekręciła głowę,a jej wzrok natrafił na budzik. Jak to możliwe?! Przecież nastawiała go  na 6:30! Szybko wyskoczyła z łóżka, niezgrabnie się potykając. Zagubiona, i wciąż zaspana, rozejrzała się po pokoju, po czym ponownie spojrzała na milczący powód swojego stanu. Do odjazdu pociągu miała pół godziny. Nie wiedziała jak to możliwe, ale wcale nie miała ochoty wracać na siódmy rok do Hogwartu.  Nie chciała z nikim utrzymywać kontaktu, ani opuszczać bezpiecznych czterech ścian.  Od śmierci Rona i Harry' ego unikała ludzi, a cały swój wolny czas poświęcała na samotne pogrążanie się w świecie wiedzy i książek. Wstawała późno, czytała i wcześnie kładła się spać. Tylko sen przynosił ulgę i pozwalał choć na chwilę przestać rozmyślać o stracie najbliższych jej osób. Miała oczywiście Ginny, która wspierała ją jak mogła, mimo, że  sama była rozbita psychicznie. Żadna z dziewczyn nie potrafiła już dojrzeć sensu życia, szczególnie, że w trakcie wojny państwo Granger stracili pamięć,  której nie dało się już odzyskać.  Gryfonka nadaremnie próbowała  wszystkich skomplikowanych zaklęć,  lecz każdy kolejny, nieudany czar skutkował coraz większym smutkiem młodej czarownicy. Straciła już całą nadzieję, że kiedykolwiek będzie jeszcze miała normalną, kochającą rodzinę. Fakt ten z dnia na dzień powodował u niej coraz większą rozpacz i bezsilność. Każdego dnia czuła jak jej serce rozpada się na tysiąc drobnych kawałeczków. Nie przeszkadzało jej to. Gdyby jej serce pękło już na dobre, na zawsze pozbyłaby się tego cholernego bólu. Kilka razy nawet myślała o śmierci, ale nie chciała zawieść pani Weasley. To taka dobra kobieta. Opiekowała się nią jak własnym dzieckiem, podnosiła na duchu i dawała miłość każdego dnia. Z rozmyślań wyrwał ja zegarek stojący na komodzie.
Podeszła do szafy, wyjęła czarne rurki, biała koronkowa bluzkę oraz bordowy sweter i udała się do łazienki. Po chwili była już gotowa. Złapała swój kufer i udała się do pokoju przyjaciółki. Ginny otworzyła po trzech stuknięciach.
-Jadłaś coś? -spytała ze smutkiem w oczach.
-Wzięłam kilka kanapek i wodę. Jesteś już gotowa? Za chwilę się spóźnimy.- rzuciła Hermiona.
-Już wychodzę- mówiąc to Rudowłosa złapała swój bagaż i obie ruszyły schodami w stronę wyjścia.
-Trzymajcie się dziewczynki- mówiąc to wzruszona  Molly wcisnęła im wielką siatkę z prowiantem.- I piszcie codziennie!
-Dobrze mamo- odparła lekko zirytowana Ginewra.
Po czułych pożegnaniach z państwem Weasley dziewczyny teleportowały się w okolice King’s Cross. Wsiadły do pociągu i zajęły najbardziej odludniony przedział. Pogrążając się w pełnej skupienia ciszy, usłyszały przepełniony jadem śmiech.
-Proszę, proszę!  Czyż to nie szlama Granger i jej najdroższa przyjaciółka zdrajczyni krwi? Widzę, że nawet Potter i Weasley woleli zginąć niż z Tobą przebywać- zaśmiał się jadowicie.
-Malfoy, wyjdź stąd! - warknęła Hermiona. Nie mogła się rozpłakać. Musi być silna, przecież nie rozplacze się jak mała dziewczynka przed Malfoy'em.
-Jak śmiesz się tak do mnie odzywać? - dziewczyna lekko podskoczyła na siedzeniu.-Przypominam Ci, że to ja, a nie ty jestem czarodziejem CZYSTEJ krwi. Widać, że do takiej szlamy nigdy to nie dotrze.
-Odpowiedz mi tylko na jedno pytanie.-wolno i ironicznie zaczęła Hermiona. Otworzyła szerzej oczy, dzięki czemu osuszyła łzy.- Skoro jestem tylko brudną szlamą to po co w ogóle ze mną rozmawiasz?
Nastała chwila ciszy po czym chłopak z odrazą odrzekł:
-Tacy jak ty w ogóle nie powinni istnieć- mówiąc to, opuścił przedział, zostawiając dziewczyny same. Jednak trzask drzwi dał Hermionie poczucie małego zwycięstwa.

Jest prolog mojego pierwszego opowiadania Dramione! Mam  nadzieję, że chociaż kilku osobom się spodoba :* Serdecznie zapraszam do komentowania, obserwowania i polecenia znajomym :) Można również znaleźć mnie na Wattpadzie: http://w.tt/1Oggu0i
Madison :3